De ochtend begon met een korte wandeling van het Park Inn Hotel naar station Alexanderplatz, waar ik de S-Bahn nam voor een ritje naar station Warschauer Straße. Bij het verlaten van het station valt direct een opvallend, leegstaand gebouw met een trappenhuis op. Het pand verkeert in een staat van verval die bijna artistiek aandoet; het is er eigenlijk te mooi om af te breken, maar de natuur en de tijd hebben inmiddels onvermijdelijk hun werk ingezet. Het station zelf is overigens ook een bezoek meer dan waard, iets waarover ik in een eerdere blog S-Bahn & U-Bahn al foto's van heb geplaatst. Vanaf de Warschauer Platz kijk je uit op dit trappenhuis, dat in al zijn rauwe glorie prijkt, bedekt onder lagen kleurrijke graffiti die het verval een eigen, Berlijnse charme geven.
Op de Warschauer Platz zelf zijn enkele interessante monumentale gebouwen te vinden die het bekijken waard zijn. Natuurlijk is er het station zelf, dat ook vanaf deze kant een imposante verschijning is, maar mijn blik werd vooral getrokken door een opvallend pand in neogotische stijl. Dit monumentale gebouw is prachtig bewaard gebleven en fungeert tegenwoordig als de thuisbasis van het PLUS Berlin Hotel & Hostel. Het is een mooi voorbeeld van hoe Berlijn oud en nieuw met elkaar weet te verweven, waarbij historische architectuur een tweede leven krijgt als levendige ontmoetingsplek voor reizigers van over de hele wereld. Het plein ademt een sfeer die voor mij de essentie van deze stad weergeeft: een constante dialoog tussen de geschiedenis van de stad en de moderne, alternatieve cultuur die zich hier in elk hoekje en gaatje lijkt te nestelen.
Het station Warschauer Straße is een fascinerend knooppunt waar de Berlijnse geschiedenis en het industriële karakter van de stad prachtig samenkomen. Het huidige U-Bahn station, het eindpunt van de lijnen U1 en U3, is technisch gezien een hooggelegen station dat boven de straat zweeft. Het werd geopend in 1902 als onderdeel van de allereerste metrolijn van Berlijn, de zogenaamde Stammstrecke. Het ontwerp van architect Paul Wittig valt op door de bakstenen gevel en de markante torentjes, die naadloos aansluiten bij de neogotische stijl van de nabijgelegen Oberbaumbrücke.
De geschiedenis van het station is onlosmakelijk verbonden met de deling van de stad. Na de bouw van de Berlijnse Muur in 1961 werd het station, dat net in de Oost-Berlijnse sector lag, afgesloten voor het treinverkeer vanuit het westen. Het station raakte in verval en de sporen werden zelfs deels verwijderd. Pas na de hereniging in 1995 werd het station in ere hersteld en opnieuw verbonden met de rest van het netwerk. Tegenwoordig is het een van de drukste overstappunten van de stad, waar de rauwe, ongepolijste sfeer van Friedrichshain voelbaar is.
Tussen het S-Bahn en U-Bahn station ligt een aanzienlijke afstand die overbrugd wordt door een lange voetgangersbrug. Voor een fotograaf is dit een ideale plek; vanaf hier heb je een weids uitzicht over de uitgestrekte sporenwissel en zie je de karakteristieke gele metrostellen het monumentale stationsgebouw binnenrijden tegen de achtergrond van de Berlijnse skyline. Het station is daarmee niet alleen een functionele plek, maar een levend monument dat de littekens en de wederopstanding van Berlijn laat zien.
Na een korte wandeling bereiken we de Mühlenstraße, waar de East Side Gallery zich als een kleurrijk lint langs de Spree uitstrekt. Dit langste overgebleven stuk van de Berlijnse Muur is tegenwoordig een symbool van vrijheid, maar de geschiedenis is hier nog tastbaar aanwezig. Het is indrukwekkend om te zien hoe kunstenaars uit de hele wereld deze betonnen barrière hebben getransformeerd tot een openluchtgalerie van formaat.
De eerste foto die ik móét maken, is natuurlijk van het wereldberoemde kunstwerk "Mein Gott, hilf mir, diese tödliche Liebe te überleben". Deze muurschildering van Dmitri Vrubel, die de broederkus tussen de Sovjetleider Leonid Brezjnev en de Oost-Duitse leider Erich Honecker uitbeeldt, blijft een van de meest krachtige en gefotografeerde beelden van de stad. Het is een surrealistisch gezicht om dit historische moment in zulke felle kleuren voor je te zien, terwijl de toeristen en het moderne stadsleven in de achtergrond gewoon doorgaan. Het beeld vat de complexiteit van de Koude Oorlog samen in één enkel, bijna ongemakkelijk intiem moment, en vormt de perfecte start van deze wandeling langs de geschiedenis.
Vanaf de kade heb je een bijzonder perspectief op de muur. Aan de rivierzijde zie je de betonplaten met op de achtergrond het markante East Side Hotel, wat een mooi contrast vormt tussen het monument en de omliggende bebouwing. Het is een rustig punt om even stil te staan bij de impact van deze plek, terwijl de Spree traag voorbij stroomt.
Aan de straat kant kom ik langs een reeks werken die elk op hun eigen manier het verhaal van verandering vertellen. Ik heb vier van deze kunstwerken samengebracht in één beeld om de diversiteit van de gallery te vangen. Zo is er (links boven) "Alles offen" van Rosemarie Schinzler, dat prachtig samengaat met de hoopvolle boodschap van "Europas Frühling" door Catrin Resch (rechts boven)). Onder vallen de strakke compositie van Gerhard Lahrs "Berlin" (links))en het titelloze, maar daarom niet minder veelzeggende werk van Ulrike Zott op (rechts). Dit zijn slechts enkele van de bijzondere kunstwerken die dit historische stuk geschiedenis tot de East Side Gallery hebben gemaakt.
