Groene bladtak

Heteropteryx dilatata

foto gemaakt in Artis Amsterdam 14-09-2026

De groene bladtak (Heteropteryx dilatata), in de terrariumhobby ook wel bekend als de reuzenwandelende tak of Mal Maleisische bosnimf, kent zijn oorsprong in de tropische regenwouden van Zuidoost-Azië. Het natuurlijke verspreidingsgebied omvat voornamelijk het Maleisische schiereiland, evenals delen van Thailand, Sumatra en Borneo. In deze dichtbegroeide, vochtige omgevingen leeft de soort voornamelijk in het bladerdak van hoge bomen en dichte struikgewassen. De dieren vermijden fel zonlicht en zijn uitgesproken nachtactief. Gedurende de dag schuilen ze roerloos tussen het gebladerte of tegen de stammen van bomen, waar hun indrukwekkende camouflage hen vrijwel onzichtbaar maakt voor natuurlijke vijanden.

Qua uiterlijk en herkenbaarheid behoort de groene bladtak tot de meest spectaculaire soorten binnen de wandelende takken. Er is sprake van een extreem sterke seksuele dimorfie, wat betekent dat mannetjes en vrouwtjes er totaal verschillend uitzien. Het volwassen vrouwtje is een van de zwaarste insecten ter wereld. Zij heeft een robuust, breed en heldergroen lichaam met een dikke, stekelige huid en een lengte van circa vijftien centimeter. Haar vleugels zijn verkort en niet geschikt om te vliegen, maar dienen als waarschuwingsorgaan: bij bedreiging klapt ze deze open om een felrood met zwart patroon te tonen en maakt ze een ritselend geluid. Het mannetje is aanzienlijk slanker, wordt zo'n tien centimeter lang en heeft een doffe, moccabruine kleur met lange, functionele vleugels waarmee hij korte afstanden kan vliegen. Beide geslachten hebben stekels op het lichaam en de poten die worden gebruikt voor verdediging.

In de natuur en in collecties kan de groene bladtak soms vergeleken worden met andere grote, stekelige Phasmatodea. Een bekende verwant is de Australische flappendak (Extatosoma tiaratum). Hoewel deze soort eveneens een robuust en stekelig lichaam heeft, onderscheidt de flappendak zich direct door zijn meer bladvormige uitstulpingen aan de poten en het achterlijf, een overweegend geelbruine tot groenachtige variabele kleur en het ontbreken van de felle, heldergroene schildvormige bouw van het Heteropteryx-vrouwtje. Ook soorten uit het geslacht Haaniella vertoont sterke gelijkenissen qua stekeligheid en robuustheid, maar deze soorten blijven over het algemeen donkerbruin tot zwart van kleur en missen het opvallende, felle groen van de vrouwelijke groene bladtak.

Wat betreft de huidige status is de groene bladtak niet formeel geëvalueerd op de internationale Rode Lijst van de IUCN. Er is daardoor geen officiële beschermingsstatus aan de soort toegekend. In het oorspronkelijke leefgebied staan de wilde populaties echter onder druk door het voortdurende verlies van natuurlijk tropisch regenwoud als gevolg van houtkap, verstedelijking en landbouwontwikkeling. Omdat de soort vanwege zijn imposante verschijning en fascinerende gedrag zeer geliefd is, wordt hij wereldwijd op grote schaal gehouden en succesvol gekweekt in dierentuinen, insectaria en door particuliere liefhebbers, waardoor de aanwezigheid van de soort in gevangenschap ruimschoots gewaarborgd is.

Deze soort heb ik het laatst in Artis gezien en gefotografeerd op 14-09-2026.

Deze soort is ook bekend onder de naam(en) junglenimf | woudnimf

Deze soort heb ik gezien in Artis